Wartościowość zależy od grupy, w której się leży. Ciężko jest wartościować. Ciężko jest uzyskać wartość, jeśli się nigdy wartości nie miało. Wartości mogą przyjmować wartości względne, lub wartości bezwzględne. Zawsze starałam się mieć wartość. Co trzeba zrobić, aby mieć wartość? Czy dużo trzeba zrobić, aby mieć wartość? Czy to warto?
Wartości mogą przyjmować wartości względne, lub wartości bezwzględne. Wartość bezwzględną będziemy mieć zawsze zerową, a wartość względna nie ma żadnej wartości. Względem bezdomnego, z którym jechałam dziś autobusem, miałam wartośc niesamowitą, chociażby tylko z braku gówna wtartego w podeszwę. Ale względem innych pasażerów, którzy też nie mieli gówna wtartego w podeszę, a zamiast wtartego w podeszwę gówna mieli wytarte idee i myśli. Moje idee i myśli jeszcze nie powstały, więc nie są warte wytrawnego wytarcia. A względem babci, która też nie miała gówna wtartego w podeszwę, miała za to wytartą twarz i wytarte włosy, i wspomnienia zatarte, ale zawsze jakieś, lecz ona sama, babcia, stara, więc bezwartościowa. Ja kiedyś też będę mieć jakieś wspomnienia, po tym jak zetrę się z życiem, ale one będą miały jakąś wartość dopiero, gdy przeminą, staną się przeszłością i nic z nimi już nie będzie można zrobić. Będą nic nie warte.

W przerwie między jedną reakcją a drugą oglądałam na internecie jakieś mało ambitne programy o wymarzonym domu. I te wszystkie wyznania amerykanów, o ukochanym ogródku z basenem, w którym chlapałyby się małe dzieci i rozkoszne bobasy, skłoniły mnie do refleksji nad tym, gdzie ja w ogóle mieszkam. Dom rodziców przestał być moim domem chyba z chwilą, gdy zaczęłam studiować, bo jakoś uznali, że dobrze mi się będzie wieść i do rodzinnego miasteczka na pewno nie wrócę (przynajmniej tak się pocieszam, że z mojego pokoju zrobili składzik z żalu po rozstaniu, a nie z powodu nieczułego kaprysu). A w Warszawie -  każdego roku nowe mieszkanie, nowe miejsce, nowi ludzie (choć w większości od dawna znani). Co roku kupowanie śmietnika do toalety i wydawanie książek z którymi jestem najmniej związana.
Co roku mniej przywiązana do nowego miejsca, co roku opuszczam je z coraz mniejszym sentymentem, z coraz większym sentymentem do ludzi, którzy każde nowe mieszkanie zwiedzają, porównując z poprzednim.
Obecne mieszkanie, w samym środku stolicy, z miękkim kocykiem i cudownymi snami. Ale czy ja w nim tak naprawdę mieszkam? Przez 3 tygodnie "lokatoringu", nie dorobiłam się nawet masła w lodówce (i nie tylko dlatego, że jest ono niezdrowe), ani mleka do kawy.
Każdej nocy z samotności, spraszam do niego innych ludzi, którzy sprawiają, że nie będę musiała się zmierzyć ze strachami z szafy i zbyt cienkimi do wytłumienia wszystkich dźwięków ścianami. I tylko poranne pozbywanie się pustych butelek po wódce i parzenie kawy w zbyt wielkiej ilości kubków, nie zmienia się w zależności od dnia tygodnia.

Strasznie jestem niepocieszona.
Bo powinieneś mnie był przytulić, tak jak nieliczni tylko potrafią.
Bo wszyscy gdzieś są, a nie ma nikogo.
A warszawa jest taka pusta - zastanawiam się, jak zmieścili tyle pustki, na tak dużej powierzchni, to aż dziwne, że nigdzie po drodze nie wdarła się pełność.
Chociaż ta pustka jest taka ciężka i materialna, że to chyba poprostu taki romański element wystroju.
Ech, a może to by dobrze nie wyszło? Takie kojące tulenie niepokornej duszy?
Sama już nie wiem.

* och, no i co ja mam zrobić, że mnie ta moja nieznośna grafomania, prędziej czy później, ale nieubłaganie, wciąż rzuca gdzieś w ekshibicjonistyczne odmęty internetowych pamiętników?

Gruba dupa, moja dupa, starająca się być obrzydliwie szczupłą i jędrną dupą, została przeze mnie wepchnięta w sexowny dresik, w którym potem rytmicznie się trzęsła dookoła osiedla, przez jakieś pół godziny. 30 min - 4 km, wynik jakiś nie zwalający z nóg, ani nie zwalający za jednym zamachem, całych trzymiesięcznych pokładów tłuszczu (schudła dupa do sylwestra, a potem cwaniara, jechała już tylko na opinii).
Plan jest taki, żeby na mój widok wszystkie panny klnęły z zazdrości, lub chociaż drżały z wyrzutów sumienia, trzymając w łapkach batonika, którego moja obrzydliwie szczupła dupa będzie ochoczo pałaszować.
Tym sposobem może i rozpocznę zimą kolejny cykl, sezon drugi pt. "Gruba dupa w tenisówkach i nausznikach", ale za to wiosną ile moja obrzydliwie szczupła dupa będzie miała satysfakcji?

Dorota-sierota się zgubiła...

Na pięknych stokach la Villi
nie marnuje ani chwili.
Czasem się zgubię,
bom dziecko głupie,
lecz to nam tylko czas umili.